Hoş geldin yüreğime.

Evime, soframa, aileme hoş geldin. Ben bunca yıl nefret büyüttüm içimde, kin büyüttüm, intikam büyüttüm. En güzel yıllarımı alıp götürdüler. Oysaki ben her türlü güzelliği kapkara bir perdenin ardından izlemişim, bilemedim. Seni seviyorum diyemem ben. Kızınca sesimi yükseltmeyi, korkunca bağırmayı, heyecanlanınca haykırmayı, üzülünce ağlamayı bilirim de sevince sevdiğimi söylemeyi bilemem ben. Öfkeyi öğrettiler bana küçücükken terk ederek. Nefreti öğrettiler hem de en çok sevmem gerektiğinde. Sevgi kimden gelirse gelsin, açtım kollarımı bekledim hep. Ama kollarım iki yanıma düştüğünde çoktan unutmuştum sevmeyi.