buz

Sen Olmayınca Sen olmayınca Düşlerime düğüm atar geceler Gözlerimde bir çocuk ağlar sessizce Rengi solar sabahımın Karanlık çöker ufuklarıma ... Yaşımdan yaş alır yıllar Takvimler hicran yıkar ömrüme Yüreğimi yerinden söker acının hükmü Arkama düşer günüm, zehrolur öğünüm...

Sustum... Seni sevdiğimi bir daha duymayacaksın artık! Kulakların çınlamayacak bundan sonra kabuslarından uykularına geçemediğin bir gece yarısı. Ne sitemlerimi duyacaksın artık artık nefret ettiğin, ne de övgü dolu sözlerimi sevildiğin için... Sustum... Ölesiye sustum gidişlerine.Sen istediğin...

Güneşin olmak isterdim senin. Hatta gün ışığın. Hatta sabah yüzüne vuran ilk ışık olmak isterdim. Işığın olmak isterdim senin. Sabah uyandığında ilk beni görmeni, gülümsemeni isterdim. Perdelerin arasından sızmayı başarmış gün ışığı gibi gelip göz bebeğine girmek isterdim. Sonra kendimi görmek...

4 Hoşçakal Gönlümün Nazlısı Gidiyorum buralardan yalınayak ve üzgün önümdeki uçurumlara aldırmadan... asi... onurlu... ve ümitsiz... Bu şehri, bu yıldızları, bu düşleri bu hüznü, bu kederi terk ederek gidiyorum onurumu koyup başımın üstüne kör bakışlardan, sahte dostluklardan yalan...

Ne sabahı göreyim, ne sabah görüneyim; Gündüzler size kalsın, verin karanlıkları! Islak bir yorgan gibi, sımsıkı bürüneyim; Örtün, üstüme örtün, serin karanlıkları. Uzanıverse gövdem, taşlara boydan boya; Alsa buz gibi taşlar alnımdan bu ateşi. Dalıp, sokaklar kadar esrarlı bir uykuya...

Bakışlar buz kalıbı kâlpler kaskatı anne Alçalarak yükseldik her gün bir katı anne Unutmak üzereyiz bir hâl hatır sormayı Gel de sevgiyi öğret göster şefkâti anne!...